Η Δεξιά και η Αριστερά
Η διάκριση δεξιάς - αριστεράς ισχύει για την εποχή μας, όταν όλα τα μεγάλα κόμματα που ανήκουν σε αυτές τις δύο παρατάξεις εφαρμόζουν παραπλήσια πολιτική, υπηρετούν το ίδιο σύστημα, το καπιταλιστικό, εμπνέονται από τις ίδιες ιδέες και στα μέρη μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη έχει καταλυθεί η Βασιλεία το πολίτευμα το οποίο είχε ταυτιστεί με τη Δεξιά συντηρητική ονομαζόμενη πολίτική τους περασμένους αιώνες;
Αν ορίσουμε τη δεξιά ως την παράταξη η οποία δίνει ιδιαίτερη σημασία στο κεφάλαιο, στον πλούτο, με σκοπό αυτό να επενδύσει και να φέρει κοινωνική πρόοδο και την αριστερά ως την παράταξη ο οποία αγωνίζεται για τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών, μπορούμε να παρατηρήσουμε τις εξής συμπεριφορές.
Σε αυτή την περίπτωση είναι ιδιαίτερα προβληματικό όταν δεξιοί εφαρμόζουν αριστερές πολιτικές, π.χ. ο Μεταξάς ίδρυσε το Ι.Κ.Α. το οποίο απέβη προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, και ο ίδιος έδωσε εντολή να δημιουργηθεί και να εκδοθεί η Γραμματική της Δημοτικής του Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
Ή πάλι τι γίνεται όταν αριστερές κυβερνήσεις εφαρμόζουν δεξιές - συντηρητικές πολιτικές, όπως π.χ. η Κυβέρνηση Τσίπρα που υπέγραψε το Τρίτο Μνημόνιο και παρέδωσε το χρέος των δανειοληπτών, τα κόκκινα δάνεια, στα τραπεζικά fund.
Σήμερα οι κυβερνήσεις έχουν κάποιες παραπλήσιες πολιτικές οι οποίες επιβάλλονται από το διευθυντήριο της Ευρώπης. Αυτές οι πολιτικές είναι κυρίως δεξιές - συντηρητικές, όμως δεν υπάρχει κάποιος που να διαθέτει την κυβέρνηση και να μην τις εφαρμόσει. Όμως αυτές οι πολιτικές έχουν μια δόση αριστεράς οσμής η οποία φαίνεται με την καταπολέμηση της διαφθοράς και των σκανδάλων. Η δικαιοσύνη λοιπόν, κατά τη γνώμη άδικα, φαίνεται πως εφαρμόζει την αριστερή πολιτική της Ευρώπης, ενώ δεν κάνει τίποτε άλλο από το εφαρμόζει τους νόμους, γιατί το κάθε σύστημα χωρίς την εφαρμογή των νόμων δεν είναι πολιτικό σύστημα. Πολλοί θεωρούν πως οι δίκες των Τεμπών και όλο αυτό το κίνημα μπορεί από μόνο του να αντιπαλεύει τη δεξιά πολιτική. Αυτό αποτελεί λάθος και νομίζω σε λίγο η κυβέρνηση Μητσοτάκη μάλλον θα επωφεληθεί από τα Τέμπη, τουλάχιστον έτσι γίνεται συχνά: όταν μεγαλώνει το ένα άκρο υπερβολικά χωρίς κάποια διέξοδο, η λύση που επέρχεται είναι να αυξηθεί το άλλο άκρο ως αντίδραση.
Στην Ελλάδα τα μεταπολεμικά κυρίως χρόνια λόγω των συνεπειών του εμφυλίου, των φυλακίσεων και των εξοριών, υπήρξε έντονη η αντιπαράθεση ανάμεσα στις παρατάξεις δεξιά και αριστερά. Αυτή η έντονη αντιπαράθεση λειάνθηκε με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974.
Θα μπορούσα λοιπόν να κάνω τις εξής παρατηρήσεις.
1. Υπάρχουν πολιτικές γενικώς που ανήκουν στην ιδεολογία της δεξιάς και πολιτικές που ανήκουν στην αριστερά.
2. Δεν είναι όμως πάντα βέβαιο ποιος εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές.
3. Η δεξιά και η αριστερά αποτελούν μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού και ιδίως μέχρι την δικτατορία αναγνωρίζονταν κανονικά. Μετά τη δικτατορία φαίνεται να μην υπάρχει στην πραγματικότητα αυτός ο διαχωρισμός, γιατί είχε επέλθει ειρήνευση στο λαό, αλλά συνεχιζόταν η αντιπαλότητα. Θα μπορούσα να αλλάξω την ημερομηνία και να πως ότι μέχρι το 1989 ίσως ίσχυαν. Από εκεί και μετά όμως άλλαξε και η νοοτροπία του λαού και τα γεγονότα.
4. Σήμερα είναι καλό που έχει μειωθεί η ένταση. Νομίζω σε λίγο η αντιπαράθεση αυτή δεν θα έχει κανένα νόημα. Εδώ βγάζω έξω το ΚΚΕ και τα άλλα μικρότερα κόμματα τα οποία ευαγγελίζονται την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.
5. Στον τομέα της θεωρίας, της ιστορίας, της λογοτεχνίας χρειάζεται να γίνουν μεγάλα βήματα έτσι ώστε να ενώνεται ο λαός και η παράδοσή του. Σε αυτούς τους τομείς ιδίως στην ιστορία, λιγότερο στη φιλολογία διατηρείται η ένταση της ατομικής, παραταξιακής θέασης της ιστορίας. Εμένα μια τέτοια αντίληψη δεν με εκφράζει, αλλά ούτε και πιστεύω πως είναι πραγματική και ρεαλιστική.
6. Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη αλλά δεν είναι σε όλα τα πράγματα Ευρώπη. Ούτε μπορούμε όλα να τα βλέπουμε μέσω της ευρωπαϊκή εμπειρίας. Χρειάζεται μια δική μας ξεχωριστή θέαση.
Λιγότερα